Wandelen voor Pink Ribbon

Daar staan we dan, ’s morgens op een grasveld in Soest. Mijn eigen woonplaats, al deel ik hem deze dag, zaterdag 22 augustus, graag met anderen. Duizenden mensen verzamelen zich hier met hetzelfde doel: wandelen voor vrouwen met borstkanker. Om hen te steunen of te herdenken en geld op te halen. Spoileralert: er is meer dan honderdduizend euro opgehaald!

Wanneer ik samen met mijn collega’s Danny en Anniek uit de auto stap, ligt de dauw nog op het gras. We rekken onze armen en benen en kijken uit over het veld met roze shirts, linten en vlaggen. De roze gloed straalt af op ons. Bij het ophalen van onze startbewijzen worden we begroet door een vrijwilliger met een glimlach die groot genoeg is om het hele evenement te dragen.

Voor we het weten, beginnen we aan onze afstand van de twaalf kilometer. Streeftijd: binnen drie uur. Misschien geen marathontempo, maar gelukkig telt vandaag niet hoe snel we lopen, maar voor wie. De route voert ons door de bossen van Soest en over het terrein van Paleis Soestdijk. Tussen de bomen hangen verhalen van mensen die borstkanker van dichtbij hebben meegemaakt. Ik merk dat ik er stil van word. Een moeder, zus, vriendin of collega; ze lopen mee in woorden, op foto’s of in iemands gedachten.

In ons werk spreken we graag over de ontwikkeling van menselijk kapitaal. Deze ochtend richtten we ons op het deel van de mens dat achter de medewerker schuilt. Want ook dit gebeurt. De collega die maandagochtend bij een overleg aanschuift, wacht thuis misschien op een uitslag. In de training neemt iemand de telefoon op omdat niet elk bericht tot de pauze kan wachten. Ook hier mag ruimte voor zijn. Wie zich bezighoudt met de ontwikkeling van mensen, houdt oog voor wat mensen met zich meedragen. Deze dag werd dat zichtbaar via een lange roze stoet. En hoewel ze de volgende werkdag ongekleurd door de deur wandelen, zijn ze er wel.

Het was prachtig om deel te nemen aan het Soesterwandelweekend. Tot 2027!

Tim, Anniek & Danny